این که چگونه انسان با طعم شوری و چاشنی به نام نمک آشنا شد، دقیقن معلوم نیست. شاید یک بار تصادفن تکه گوشتی از دستش به درون آب دریا افتاده، بعد که آن را خورده به دهانش خوش تر آمده است. نمک سفره ترکیبی ست از دو عنصر سدیم و کلر. (البته نمک سفره عمومن با عنصر ید غنی می شود.) سدیم یک عنصر بیرون یاخته ای است .

بنابراین در همه مواد غذایی یافت می شود، غالبن در مواد غذایی جانوری بیشتر و در منابع گیاهی کمتر. هم از این روست که کمبود تغذیه ای سدیم به طور معمول بسیار نامحتمل است در عوض اضافه دریافت آن (عمدتن از طریق نمک) تا دلتان بخواهد شایع است. دریافت زیاد نمک زمینه ساز پرفشاری خون، سکته های قلبی و مغزی، آسیب های کلیوی و سرطان معده است.

نمک دریا اما از تبخیر آب دریا حاصل می شود و عمومن تصفیه نمی شود بنابراین املاح و عناصر بیشتری دارد، معمولن دانه های درشت تری دارد و به ذائقه برخی ها خوش تر است.

به تازه گی در مورد خواص حیاتی نمک دریا (هم اثرهای موضعی مثلن از طریق قرار دادن آن بر پوست و هم اثرهای عمومی از طریق خوردن آن) تبلیغات زیادی می شود. در مورد اثرهای احتمالی موضعی نمک دریا نظری ندارم، اما در مورد اثرهای عمومی و خوردن آن باید بگویم اولن ماده اصلی نمک، سدیم است که ذکر خیر آن رفت اساسن دریافت زیاد آن توصیه نمی شود، در ثانی آب دریا ممکن است به هزار و یک ماده شیمیایی و سمی نظیر فلزات سنگین (گاه با خواص سرطان زا!) آلوده باشد (که هست!) بنابراین غلظت این آلاینده ها احتمالن در نمک دریا بالاست!

نتیجه: مصرف نمک (سفره یا دریا، فرقی نمی کند) چندان به نفع سلامت نیست و ضررهای نمک دریا به دلیل احتمال آلوده گی به انواع آلاینده ها ممکن است بیشتر هم باشد.
نمک های تصفیه از نظر آلودگی ها ایمنتر هستند و از طرفی غنی شده با ید نیز هستند که برای پیشگیری از بیماری های مرتبط با تیروئید مورد نیاز است.

دکتر تیرنگ نیستانی